Το γινάτι ενός παλιομοδίτη πολιτικού στην εποχή της Τ.Ν. (Η περίπτωση Α.Σαμαρά)

Ο Αντώνης Σαμαράς γεννήθηκε το '50 στην Αθήνα ωστόσο η καταγωγή του είναι από την εξωτική Πύλο όπου και γεννήθηκε ο πατέρας του Κώστας Σαμαράς το 1909.

Όσοι επισκέπτονται αυτήν την γωνιά της περιφέρειας ανακαλύπτουν την "Παλαιά Ελλάδα", μια Ελλάδα στην οποία επικρατούν ακόμα η θρησκοληψία του Παπουλάκου, ο αντιδυτικισμός του Παπαδιαμάντη και η συντήρηση μιας δεξιάς που ζεί ακόμα στην εποχή των Βαλκανικών πολέμων και του εμφυλίου.

Τρεισήμισι αιώνες Ισλαμικής διοίκησης άφησαν στους αγροτικούς αποκεντρωμένους πληθυσμούς όχι μόνο ανθρωπολογικές ιδιαιτερότητες όπως το σφιχταγκάλιασμα με την ορθόδοξη εκκλησία και η επακόλουθη πολιτισμική καθυστέρηση αλλά και πληθώρα γλωσσικών δανείων.

Το "ινάτ" ή "γινάτι" είναι μια από αυτές και σημαίνει ένα εξαιρετικά έντονο, απόλυτο και επίμονο πείσμα το οποίο συναντάμε στους ξεροκέφαλους ανθρώπους της περιφέρειας.

Η Ελλάδα δεν είχε ποτέ την πολυτέλεια να διαθέτει αστική τάξη με αστικό παρελθόν και Δυτικό χαρακτήρα. 

Ως εκ τούτου πολλοί από αυτούς που συστήνονται στον πολιτικό στίβο ως αστοί ήταν στην καλύτερη περίπτωση πλουσιόπαιδα με περιφερειακή καταγωγή και ακόμα χειρότερα επαρχιακή νοοτροπία.

Έχοντας την Πύλο ως πολιτιστική του κοιτίδα και κύρια δεξαμενή της εκλογικής του επιρροής ο Αντώνης Σαμαράς κουβαλά όλα τα γνωρίσματα της παλαιοκομματικής Ελλάδας.

Είτε λοιπόν διότι δεν αντέχει την πολιτική του αποστράτευση, είτε γιατί δεν του έγιναν πολιτικά χατίρια και διευκολύνσεις είτε γιατί θέλει να πνίξει τις προσωπικές του αγωνίες μέσα στην ίντριγκα και την μικροπολιτική ο Αντώνης Σαμαράς μαζί με ένα γκρούπ γραφικών του πατριωτικού περιθωρίου θα προσπαθήσει να εμβολίσει την προσπάθεια του ΚΜ ο οποίος -και παρά τις όποιες αστοχίες- έχει ως όραμα να χτίσει μια Ελλάδα πιο κοντά στα Ευρωπαϊκά πρότυπα και πιο μακριά απο τα Οριεντάλ Βαλκάνια.

Οι σοβαρές κοινωνίες χρειάζονται σοβαρό κομματικό ανταγωνισμό και αντιπολίτευση.

Αντί να χτίζει εμπροσθοβαρείς πολιτικές συμμαχίες και να προετοιμάζει την κοινωνία για την 4η βιομηχανική επανάσταση, η κυβέρνηση πρέπει να δαπανά πολιτικό κεφάλαιο απέναντι στα νάζια ενός πολιτικού απολιθώματος της τοξικής εποχής των μνημονίων και άλλα μονοπρόσωπα κόμματα εχθροπάθειας.

Θα σταθεί το γινάτι ενός παλιομοδίτη Βαλκάνιου πολιτικού εμπόδιο στην σταθερότητα της χώρας ?