Το δικό μας κοντινό Ιράν (Ulfat ka saaz chhedo)
Όταν το 2020 οι παραγωγοί του Tehran έψαχναν να βρούν πόλη εκτός Ιράν για τα γυρίσματα της σειράς, κατέληξαν στην Αθήνα καθότι οι δύο πόλεις παρουσιάζουν καταπληκτική ομοιότητα.
Δεν είναι ωστόσο μόνο o ρυμοτομικός καθρεφτισμός Αθήνας-Τεχεράνης που συνδέει τον νεοελληνικό με τον νεοπερσικό πολιτισμό.
Την δεκαετία του 60' η λαϊκή Ελλάδα τραγουδούσε ιρανικές μελωδίες ντυμένες με τους ελληνικούς στίχους του Στέλιου Καζαντζίδη.
Οι ομοιότητες στην χαοτική ανατολίτικη αστική ρυμοτομία και το μουσικό λαϊκό συναίσθημα συμπληρώνονται με μια μαυροντυμένη μουχλιασμένη γεροντοκρατική θεολογία η οποία στο μέν Ιράν ελέγχει τα πάντα στην δε Ελλάδα δρά υποδόρια μέσα από ήθη και έθιμα, την εικονολατρία των Δικαστήριων και την εθιμοτυπική ορκωμοσία σε κάθε Βουλή των εκπροσώπων του έθνους από παπάδες.
Ο φθόνος για την Δύση και ο υποβόσκων αντισημιτισμός που πότισαν οι Σιίτες και Ορθόδοξοι κληρικοί τον λαό για αιώνες μεταφράστηκε τις δεκαετίες του 60 σε έναν βαθύ Αντιαμερικανισμό.
Οι μουλάδες και το Ιρανικό Αριστερό κίνημα έκαιγαν αμερικάνικες σημαίες και ο εγγονός ενός Παπά από το Καλέντζι Αχαϊας αγκάλιαζε τον Καντάφι και τον Αραφάτ καθώς τα ορθόδοξα λαϊκά στρώματα -που επί δικτατορίας καθιέρωσαν τα σκυλάδικα και ριμάξανε με μπετόν το μελλοντικό κινηματογραφικό σέτ του Tehran- πραγματοποιούσαν πορείες στην Αμερικάνικη πρεσβεία.
Αντί για ενδοσκόπηση και αυτογνωσία οι δύο λαοί έκαναν outsourcing το φταίξιμο για τις οριεντάλ παθογένειες των οπισθορομικών κοινωνιών τους στην Δύση και τους Γιάνκηδες.
Υπάρχει ένας μύθος που ανακυκλώνεται στα media για την δήθεν ύπαρξη ενώς υψηλού επιπέδου μορφωμένου λαού στον Ιράν.
Μέχρι την δεκαετία του 50' η πλειοψηφία του Ιρανικού λαού ήταν αναλφάβητη.
Ήταν η "Λευκή επανάσταση" του Σάχη που έμαθε στους Ιρανούς να διαβάζουν και να γράφουν με το Ιράν σήμερα να έχει εκατομμύρια πτυχιούχους αλλά όπως και η Ελλάδα λίγους πραγματικά μορφωμένους -με την Δυτική έννοια του όρου- πολίτες.
Αυτές της δύο γενιές φρέσκων Ιρανών πτυχιούχων των αστικών κέντρων της Τεχεράνης, του Ισφαχάν, του Σιράζ και του Ταμπρίζ συμπληρώνουν πληθυσμιακά 25 εκατομμύρια αγροτικών πληθυσμών Σιίτικων πεποιθήσεων σε ημιάγρια Μεσαιωνική κατάσταση που ομοιάζουν με τους κατοίκους της εξωτικής επαρχιακής Τουρκοελλάδας.
Ιράν και Ελλάδα αποτελούν παραδείγματα κοινωνιών που παρέκαμψαν τον Διαφωτισμό όχι λόγω ιστορικών συνθηκών αλλά λόγω του ότι το πολιτισμικό και θρησκευτικό τους DNA ήταν ασύμβατο με τις αξίες του.
Θα ήταν δύσκολο να φανταστεί κάποιος μια Ελλάδα χωρίς περιφορά επιταφίου ή ένα Ιράν χωρίς Ashura.
Πορευόμενοι προς της εκλογές του 2027, το δικό μας κοντινό Ιράν είναι μια υπενθύμιση ότι σε Οριεντάλ θρησκόληπτες κοινωνίες η λαοκρατία είτε εκφραζόμενη από μουλάδες & ορθόδοξους γητευτές είτε από αριστερούς και δεξιούς λαϊκιστές σαρλατάνους ενέχει καταστροφικούς κινδύνους για την οικονομία και το μέλλον μιας χώρας.
