To Rebranding μιας Παπανδρεϊκής πολιτισμικά Ορθόδοξης καρικατούρας

Η κυβέρνηση (πραγματική) πρώτη φορά Αριστερά του Ανδρέα Παπανδρέου εξελέγη στην εξουσία το 1981 με κεντρικό σύνθημα την Αλλαγή.

Μετά από δυο τετραετίες το μόνο που είχε αλλάξει στην Ελλάδα ήταν η αύξηση της κατανάλωσης με δανεικά, η κοινωνική άνοδος αμόρφωτων ή ημιμαθών κοινωνικών στρωμάτων σε θέσεις ευθύνης και εξουσίας και η αλλαγή του οικογενειακού δικαίου με την νομιμοποίηση του διαζυγίου.

Οι αλλαγές που έφερε η (πραγματική) πρώτη φορά Αριστερά ήταν περισσότερο συμβολικές παρά ουσίας.

Η οπισθοδρομική και βαθειά αμόρφωτη ελληνική κοινωνία συνέχιζε να μακροημερεύει παρασιτικά και υπανάπτυκτα.

35 χρόνια αργότερα ένας λαϊκιστής γόνος Πασοκικής οικογένειας, επιχείρησε ως Παπανδρεϊκή καρικατούρα την επανάληψη της ιστορίας ώς φάρσας.

Μαζεύοντας όσους γραφικούς δεν είχε χειραφετήσει κοινωνικά η πρώτη φορά αριστερά συν πρώην πασόκους που αναζητούσαν έναν παπανδρεϊκό κλώνο.

Μέσω της αφέλειας και των ερασιτεχνικών χειρισμών του, η Δυτική Ευρώπη κατάφερε να περάσει στην ελληνική οικονομία μέτρα τα οποία καμία ντόπια κυβέρνηση δεν θα λάμβανε λαϊκή εντολή να εφαρμόσει.

Ο Ανδρέας είχε το επίθετο και την χάρη, ο Αλέξης το θράσος και την άγνοια.

Κάθε θρησκεία, ανάλογα με το δόγμα της, ενσταλάζει στο κοινό της το πνεύμα της αλλαγής και του ρεφορμισμού ή αντιθέτως της μακάριας αταραξίας; της ουσιαστικής μόρφωσης ή της ανακύκλωσης άγνοιας και ανοησίας.

Το rebranding του Αλέξη Τσίπρα όπως και κάθε πολιτισμικά ορθόδοξου πολιτικού είναι λεφτά πεταμένα σε πολιτικό marketing χωρίς ουσιαστικό αντίκρυσμα.

Ο αναπαλαιωμένος Τσίπρας θα φανεί χρήσιμος ώς αντιπολιτευτική μπαλάστρα, εκφραστής της λαϊκιστικής Τουρκοελλάδας που άφησε παρακαταθήκη ο Παπανδρεόυ.

Πραγματική αλλαγή ωστόσο και να θέλει δεν θα μπορέσει να επιφέρει, τόσο λόγω των προσωπικών του μειονεξιών όσο και των φαύλων κοινωνικών στρωμάτων τα οποία θα εκφράσει ξανά.